Zərbə

[trichelwetmorei]

İşdə ayın sonu idi, hər kəs kimi mən də maaşı gözləyirdim. Pul cibimə girən kimi siyahı başlayırdı: kredit, kommunal, uşağın məktəbi, yoldaşın xəstəlik dərmanları. Hamısı sıraya düzülürdü, mən də bölürdüm, sayırdım, hesablayırdım. Həmişə bir az qalırdı, bəzən heç nə qalmırdı. Bu ay da elə oldu, 50 manat qaldı kənarda. Dedim bəsdir, heç olmasa bir gün özüm üçün xərcləyim.

Cümə axşamı idi, yoldaşım uşaqla çıxıb getdi hara isə. Mən tək qaldım, televizor açdım, gəzdim kanalları, heç nə yoxdu. Telefonu götürdüm, instagrama baxdım, hamı əylənir, hamı gülür. Mən də istədim bir az əylənim. Hardasa eşitmişdim bu oyunlardan, dostlar danışırdı işdə. Biri qazanmışdı, biri uduzmuşdu. Adını çəkirdilər tez-tez: mostbet az yükle deyirdilər, gir oyna.

Mən də yüklədim, niyə də yox? Beş dəqiqəyə proqram telefonda idi. Açdım, gəzdim, baxdım. Nə oynayacağımı bilmirdim. Rulet var, kartlar var, maşınlar var. Girdim bir oyuna, adı "Sweet Bonanza" idi. Rəngarəng, konfetlər, şirniyyatlar. Uşaq oyunu kimi görünürdü, amma pulla idi.

İlk on manatı itirdim. Beş dəqiqə çəkmədi. Ürəyim sıxıldı, dedim bax budur, sənin şansın. İkinci on manatı da itirdim. Daha tez oldu. Üçüncüdə bir az qazandım, 20 manat, sonra apardı yenə. Beş manat qalmışdı balansda. Dedim axırıncı dəfə, qoy dönərsin, nə olacaq.

Basdım spin düyməsini. Konfetlər düşdü, çırpıldı, partladı. Heç nə yox. Yenə basdım, yenə. Beş manat dörd oldu, üç oldu, iki oldu. Son qəpiklə basdım. Və o anda nəsə partladı ekranda. Hər tərəf qırmızı oldu, rəqəmlər uçdu, çoxaldı, artdı. Dayanmaq bilmirdi.

Mən baxırdım, gözümə inanmırdım. Ekranda bir anda 600 manat yazıldı. Sonra 800 oldu, sonra 1200. Ürəyim dayanacaqdı az qala. Nə baş verdiyini anlamırdım. Barmağım ekranda donmuşdu, nəfəsim kəsildi. Oturduğum yerdə donub qaldım, saat saniyələri sayırdı, mən saymırdım.

Sonra ayıldım. Qışqırdım. Elə öz-özümə qışqırdım, evdə tək. Qalxdım yerimdən, gəzdim otaqda, qayıtdım, yenə baxdım. Rəqəm dururdu yerində. 1475 manat. 50 manatın içində 1475 manat. Oturdum yerə, divara söykəndim, gülməyə başladım. Dəli kimi gülürdüm, göz yaşlarım axırdı.

Sakitləşəndə saatı gördüm. Bir saat keçmişdi. Mən bir saat oturmuşdum yerimdə, heç nə etməmişdim. Sadəcə baxmışdım ekrana. Əlimə telefonu aldım, barmaqlarım əsirdi. Çətinliklə pulu çıxartmaq üçün düymələrə basdım. Hamısını çıxartdım, bir qəpik qoymadım içində. Qorxdum, bilirsiz? Elə qorxdum ki, yenə girərəm, yenə oynaram, hamısını itirərəm.

Həmin gecə yata bilmədim. Yoldaşım gəldi, uşaq yatmışdı, mən yatmadığımı bilmədi. Sübhə kimi tavana baxdım, düşündüm. Niyə mən? Niyə indi? Bəlkə də taleh var, bəlkə də yox. Amma nəsə var idi o gecə. Nəsə mənə güldü, nəsə məni seçdi.

Ertəsi gün işə getdim, heç kimə demədim. Günorta fasiləsində çay içirdik, biri dedi mostbet az yükle, girək oynayaq. Mən gülümsədim, başımı buladım. Demədim ona dünənki gecəni. İçimdə saxladım, özümə qaldı. Özümə qalsın, bəlkə də yaxşıdır.

Üç gün sonra pul karta düşdü. Banka baxdım, rəqəm dururdu. Çıxartdım hamısını, apardım evə. Yoldaşıma dedim, qonorar aldım işdə. İnandı, sevindi. Borcları ödədik, bir az da kənara qoyduq. Uşaq üçün yeni ayaqqabı aldıq, məktəb üçün lazım idi. Evə bir az yemək aldıq, yaxşı yemək, ət, meyvə.

Axşam süfrə açdıq, yoldaşım dedi: "Nə yaxşı oldu bu pul, çox lazım idi." Mən baxdım ona, gülümsədim. İçimdən dedim: Kaş bilsəydin haradan gəldi. Amma bilmədi, bilməyəcək. Bəlkə də yaxşıdır. Bəzi şeylər sirr qalmalıdır, bəzi gecələr unudulmamalıdır.

İndi aradan iki ay keçir. Hərdən axşamlar, uşaq yatandan sonra, yoldaşım televizora baxanda, mən telefonu götürürəm. Bəzən oynayıram, amma az, ehtiyatla. 20 manat, 30 manat, çox olsa 50. Qazanıram da, uduzuram da. Əsas deyil, əyləncədir. Amma o gecəki hiss heç vaxt geri gəlmir. O qorxu, o təlaş, o sevinc.

Keçən həftə bir axşam yenə oturmuşdum, telefonda mostbet az yükle yazıb proqramı açdım. Girdim içəri, Sweet Bonanza-nı tapdım. Bir az oynadım, 30 manat yükləmişdim, 45 oldu, çıxartdım. Azdı, amma xoş idi. İçimdə bir səda dedi: "O gecəni unutma, təkrarı yoxdur." Və haqlıdır.

Bilirsiniz, insan bəzən şansın nə olduğunu düşünür. Mən düşünürdüm ki, şans lotereyadır, böyük uduşdur. Amma indi bilirəm ki, şans sadəcə bir andır. Gəlir, vurur, keçir. Sən o anı tutmalısan, yaşamalısan, qoyub getməlisən. Tutub saxlamağa çalışsan, əlində qalmaz.

Bu axşam işdən gəlmişəm, yorğunam. Çay dəmləyirəm, uşaq otaqda oynayır, yoldaşım mətbəxdə. Normal bir axşam, adi bir gün. Əlim telefonumdadır, barmaqlarım klaviaturada gəzir. Bəlkə bir az oynayaram, bəlkə də yox. Hələ bilmirəm. Amma bilirəm ki, hardasa, hansısa bir oyunda, məni gözləyən başqa anlar da var. Onları tapmaq, yaşamaq, unutmamaq.