Cocoa

[XerofViken]

Me gusta que Cocoa tenga una presentación bastante clara y que sea fácil encontrar la información. Más información aquí.

[lessi444545]

Pracuję jako pielęgniarka na oddziale ratunkowym w jednym z warszawskich szpitali i jeśli ktoś myśli, że nasza praca to tylko nudne zmiany i papierkowa robota, to jest w wielkim błędzie. Każdy dzień to walka z czasem, z systemem, z własnymi słabościami, a przede wszystkim z emocjami, które zostają w tobie na długo po tym, jak skończysz dyżur. Ten zawód sprawia, że uczysz się doceniać małe rzeczy i cieszyć z każdego, nawet najmniejszego sukcesu, bo w naszej branży często sukcesem jest to, że komuś udało się przeżyć kolejną dobę. Ale opowiem wam o sytuacji, która nie miała nic wspólnego z moją pracą, a mimo to uratowała mnie w momencie, kiedy myślałam, że już nie dam rady. To była zima, najgorsza z możliwych, z ciągłymi doniesieniami o braku miejsc w szpitalach, o rosnących kolejkach, o wirusach, które atakowały ze zdwojoną siłą. W ciągu jednego tygodnia mieliśmy trzy przypadki nagłego zatrzymania krążenia, dwa wypadki komunikacyjne i całą masę innych, drobniejszych, ale równie wyczerpujących interwencji. Pamiętam, jak po dwunastogodzinnym dyżurze wróciłam do domu, padłam na łóżko i przez dobrą godzinę nie mogłam się ruszyć. Moje nogi były jak z waty, głowa pulsowała, a w uszach wciąż miałam dźwięk karetek wyjeżdżających na kolejne zgłoszenia.

Tamtego wieczoru, kiedy wreszcie zebrałam siły, żeby zrobić sobie herbatę i usiąść z kotem na kanapie, włączyłam telewizor tylko po to, żeby zagłuszyć ciszę. Ale nic nie mogło zagłuszyć tego zmęczenia, tego poczucia, że dajesz z siebie wszystko, a i tak to za mało. Przez ostatnie miesiące odwołałam wszystkie plany, spotkania z przyjaciółmi, nawet wyjścia do kina, bo ciągle byłam w pracy albo tak wykończona, że nie miałam ochoty na nic. Moja siostra, która mieszka w Krakowie, wysyłała mi zdjęcia z jej wypadów na weekend, a ja patrzyłam na nie z zazdrością, wiedząc, że za chwilę znowu muszę wsiąść w autobus i jechać na kolejną zmianę. I właśnie wtedy, w tym stanie kompletnego wypalenia, sięgnęłam po telefon, żeby przewinąć nudny feed, i przypadkiem natknęłam się na post jednej z koleżanek z pracy. Pisała coś o tym, że z nudów zarejestrowała się na jakiejś stronie i wygrała wystarczająco dużo, żeby kupić sobie nową kurtkę. Z początku pomyślałam, że to żart, że wciska nam jakiś produkt, ale zainteresowało mnie to na tyle, że postanowiłam sama sprawdzić.

W życiu nie grałam w żadne kasyno, nawet w te zwykłe, stacjonarne, które czasami mijamy w centrach handlowych. Zawsze wydawało mi się, że to strata czasu i pieniędzy, a poza tym, po tylu godzinach w pracy z ludzkim cierpieniem, miałam wrażenie, że nie mam prawa marnować ani jednej złotówki na coś tak przyziemnego. Ale tamtego wieczoru, w tym stanie skrajnego wyczerpania, moja racjonalność nagle zrobiła krok w tył. Zamiast analizować, po prostu kliknęłam. Znalazłam stronę, która wyglądała na przyjazną, przejrzałam ofertę i po kilku minutach zarejestrowałam się. Tak trafiłam na vavada, i choć nie miałam żadnych oczekiwań, a raczej spodziewałam się, że stracę kilka złotych i szybko o tym zapomnę, to jednak coś sprawiło, że zostałam tam dłużej. Może to był głód adrenaliny, której w mojej pracy było aż nadto, ale w innej, czystszej formie. Może to była po prostu desperacka potrzeba oderwania się od szpitalnej rzeczywistości.

Siedziałam w piżamie, z kubkiem herbaty w jednej ręce i telefonem w drugiej, i obserwowałam pierwsze ruchy w grze. Wybrałam coś prostego, jakiś automat z owocami, który nie wymagał myślenia, bo mój mózg był już zbyt zmęczony na jakiekolwiek strategie. Pierwsze dziesięć minut było nudne, kręciłam tymi bębnami bez większego przekonania, wygrywałam czasem dwa złote, potem traciłam pięć, bilans oscylował wokół zera. Ale potem, zupełnie niespodziewanie, ekran rozbłysnął kolorami i pojawiła się wygrana, która sprawiła, że na chwilę zapomniałam o bólu pleców i o tym, że za kilka godzin znowu muszę wstać do pracy. To nie były wielkie pieniądze, ale wystarczające, żeby poczuć ten dreszcz emocji, który w moim życiu był ostatnio zarezerwowany wyłącznie dla sytuacji kryzysowych. I wtedy uświadomiłam sobie, że od bardzo dawna nie czułam niczego poza zmęczeniem i obowiązkiem, a tu nagle, w tym małym prostokącie ekranu, pojawiła się iskierka czystej, bezinteresownej radości.

Przez następną godzinę grałam z przerwami, wracałam do gry, odchodziłam, wracałam znowu. Zauważyłam, że przestałam myśleć o pacjentach, o wizytach kontrolnych, o problemach z systemem, który wiecznie nie domaga. Całe moje jestestwo skupiło się na tym, czy kolejne obroty bębnów przyniosą mi coś jeszcze. I wtedy, w jednym z takich momentów, kiedy zupełnie się tego nie spodziewałam, trafiłam na rundę bonusową, która pomnożyła moje saldo kilkukrotnie. Pamiętam, jak patrzyłam na ekran z otwartymi ustami, nie mogąc uwierzyć, że to właśnie mnie się przytrafiło. Przez chwilę myślałam, że to jakaś pomyłka, że zaraz system się zresetuje i stracę wszystko, ale kwota została na koncie. Wtedy po raz pierwszy od miesięcy roześmiałam się głośno, sama w pustym mieszkaniu, z kotem, który spojrzał na mnie z wyrzutem, że mu przeszkadzam w drzemce. Ten śmiech był jak oczyszczenie, jak uwolnienie wszystkich negatywnych emocji, które gromadziłam w sobie przez ostatnie tygodnie.

Od tamtej nocy coś się we mnie zmieniło. Nie chodziło o pieniądze, bo ta wygrana, choć przyjemna, nie była na tyle duża, żeby zmienić moje życie. Chodziło o to uczucie, że mogę zrobić coś tylko dla siebie, że mogę pozwolić sobie na chwilę szaleństwa bez wyrzutów sumienia. Zaczęłam traktować te wieczorne sesje na vavada jako formę relaksu, nagrodę po ciężkim dniu. Oczywiście, ustaliłam sobie granice, żeby to nie wymknęło się spod kontroli – zawsze wpłacałam tylko tyle, ile byłam gotowa stracić, i nigdy nie przekraczałam tego budżetu. Ale ta odrobina adrenaliny, ta niepewność, to oczekiwanie – to wszystko działało na mnie jak balsam na zmęczoną duszę. I choć dla wielu może to brzmieć dziwnie, że ktoś po całym dniu ratowania ludzkiego życia wraca do domu i gra w kasynie online, to dla mnie stało się to formą terapii, sposobem na to, żeby wyłączyć głowę i dać sobie prawo do bycia zwykłym człowiekiem, który ma swoje małe przyjemności.

Z czasem opowiedziałam o tym mojej siostrze, która początkowo była przerażona, że wpadłam w jakiś nałóg. Ale kiedy pokazałam jej, jak to u mnie wygląda – z górnym limitem, z kontrolą, z traktowaniem tego jak rozrywki, a nie sposobu na zarobek – zrozumiała. Sama spróbowała kilka razy i, ku swojemu zdziwieniu, też znalazła w tym odskocznię od codziennych problemów. Zaczęłyśmy nawet organizować takie wspólne wieczory, każde u siebie, ale na FaceTime, żeby móc razem komentować nasze wygrane i przegrane. To był nasz sposób na bycie blisko siebie mimo dzielących nas kilometrów i codziennych obowiązków. I wiecie co? Te wieczory, te rozmowy o niczym, to były momenty, które zbliżyły nas bardziej niż cokolwiek innego. Moja siostra, która zawsze była tą bardziej poważną i zdyscyplinowaną, nagle odkryła w sobie nutkę szaleństwa, a ja przypomniałam sobie, że jestem nie tylko pielęgniarką, ale przede wszystkim kobietą, która ma prawo do chwil słabości i chwil radości.

Minęło kilka miesięcy od tamtej pierwszej nocy. W moim życiu wiele się zmieniło – zmieniłam grafik w pracy, zaczęłam więcej odpoczywać, nauczyłam się mówić „nie” dodatkowym dyżurom. I choć nadal wracam czasem do tej aplikacji, robię to z pełną świadomością, że to tylko gra, a nie lekarstwo na wszystkie problemy. Ale bez niej, bez tego przypadkowego odkrycia, być może nadal tkwiłabym w tym samym błocie zmęczenia i bezsilności. To, co wydarzyło się tamtej nocy, nauczyło mnie, że każdy z nas potrzebuje w życiu czegoś, co pozwoli mu na chwilę odetchnąć, nawet jeśli to coś jest tak nieoczywiste jak gra na vavada. I choć świat medycyny jest pełen schematów i procedur, życie poza szpitalem nie musi takie być. Czasem wystarczy jedno kliknięcie, jeden impuls, żeby przypomnieć sobie, co to znaczy czuć ekscytację, która nie wiąże się z czyimś cierpieniem. Dzisiaj, kiedy wracam do domu po nocnym dyżurze, zamiast rzucać się na łóżko i myśleć o tym, co mnie czeka, zaparzam herbatę, biorę kota na kolana i pozwalam sobie na godzinę, która należy tylko do mnie. I choć to może zabrzmieć banalnie, to te małe chwile szaleństwa nauczyły mnie cieszyć się życiem w sposób, którego wcześniej nie znałam.